Kocası vefat eden kadının durumuna gelince: O, kocasının arkasından hem sabredecek hem de vefasının bir ifadesi olarak dört ay on gün koku sürünmeyecek, süslenerek giyinmeyecektir. Esasen kadının da fıtraten, böyle bir süreye ve bu süre içerisinde sade bir hayat sürmeye ihtiyacı vardır. Dinimizin koyduğu hüküm de
Dinimiz, ölenin ardından, yanaklarını, yüzünü, dizlerini döverek, avaz avaz bağırarak yaka paça ve elbiseleri yırtarak, yüzünü, gözünü tırmalayarak, saçını başını yolarak ağlamayı, siyah elbiseler giyerek ve tıraş olmayarak yas tutmayı haram kılmıştır. Bu tür davranışlar ilâhî takdire rıza göstermemek ve Allah’tan şikâyetçi olmak manasına geldiği gibi, yaşayan insanları ve hatta ölenin ruhunu da rahatsız edeceği bildirilmiştir.
Definden önce veya sonra ölüye ağlamak ittifakla câizdir. Ancak sesi yükseltmemek, çirkin sözler söylememek ve ağıt yakmamak gerekir.
Oğlu İbrahim vefat ettiği zaman Resülullah [sallallahu aleyhi vesellem] ağlamış ve gözlerinden yaşlar akmıştı. Bunu gören Abdurrahman [radıyallahu anlı],
– Yâ Resûlallah! Sizde mi ağlıyorsunuz! Halbuki siz ölenin ardından ağlamayı yasaklamamış mıydınız, dedi. Resûl-‘i Ekrem [sallallahu aleyhi vesellem] dedi ki:
Hamd, zâtının ebedî olduğunu bildiren Allahü Teâlâya olsun. Kendisinden başka bütün varlıkların yok olmalarını diledi. Kâfirleri ve günâhkârları kabir azâbı ile cezâlandıracakdır. Kullarının dünyâ ve ahiret saadetine kavuşmaları için Peygamberleri vasıtası ile emirlerini ve yasaklarını bildirdi. Kullarının ahirette azap veya mükafat görmelerini dünyadaki yaptıkları birkaç günlük amellerine bağladı. Âhiret yoluna girip, rızasına kavuşmayı, seçtiği ve sevdiği kullarına kolay eyledi.
Enes Bin Mâlik (R.a.), resulullah (s.a.v.) e gelerek:
– “EyAllah’ın Resulü! ben dualarımın kabul olmasını isterim. Bana bunun yolunu gösterir misin?” diye sorduğunda, Resulullah (s.a.v.):
– “Ya Enes! Helal kazan. Helal ye! Zira bir lokma haram yiyen kimsenin 40 gün duası kabul olmaz” buyurmuştur.